Toon alles (1)

Fondsenwervers: practice what you preach

6 juli 2017, 06:00
Fondsenwervers: practice what you preach
Fondsenwervers: practice what you preach
De oproep via een e-mail aan leden van Natuurmonumenten om te gaan collecteren kwam voor mij op een uitgelezen moment. Hoe eenvoudig kun je het je zelf maken als je als voorzitter van een branchevereniging de opdracht meekrijgt met donateurs in gesprek te gaan over het goede doel. Heel eenvoudig, gewoon huis-aan-huis aanbellen als collectant. ‘Goedenavond, wilt u iets geven voor Natuurmonumenten?’ Als fervent wandelaar en fietser verwonder ik mij vele malen per jaar over de schoonheid van de Nederlandse natuur. Ik jok niet als ik zeg dat ik dan geregeld stil sta, om me heen kijk en dan tegen mijn vrouw zeg ‘Wat is Nederland toch prachtig, wat zijn wij geluksvogels, bevoorrecht, en dat allemaal binnen loop- of fietsafstand.’
 
Dat euforische gevoel overvalt me overigens nogal vaak. Wanneer ik voor onderzoek in het ziekenhuis ben, perfect georganiseerd met op en top toegewijde medewerkers en vrijwilligers. Bij de havendagen of het straatfestival in Woerden, lokale voorbeelden van de vele drukbezochte evenementen, georganiseerd door louter vrijwilligers. De opvang en integratie van vluchtelingen, in niet onbelangrijke mate dankzij vrijwilligers. De onvermoeibare inzet van burgers bij het kerkenwerk. Kijk om je heen en je kunt niet anders vaststellen dat Nederland er overwegend puik bij staat.
 
Gaan we het ooit nog beter krijgen? Je kunt het je niet voorstellen. Hooguit op onderdelen. De trein in de spits iets langer misschien? Internet iets stabieler en de dekking hier en daar beter? Zwarte piet niet langer alleen maar zwart? We ontwikkelen ons richting perfectie. Toch merk je als collectant aan de deur weinig van die puike stand van het land. Ik vond het collecteren al met al een tamelijk ontluisterende ervaring. Ik heb mijn wandeling langs de deuren in Woerden ook gebruikt om die ervaring te overdenken. Als een uiting van participerend onderzoek. Wat zegt mijn gevoel me nu eigenlijk? Wat gebeurt hier?
 
Laat ik opbiechten dat ik niet voor het eerst collecteer en dat ik al jarenlang een enthousiaste promotor ben van deze vorm van face-to-face fondsenwerving. Ik heb in het verre verleden een aantal jaargangen gecollecteerd voor het Astma Fonds, tegenwoordig Longfonds. Later ook voor het Diabetes Fonds. En een decennium geleden als adviseur, met succes, Natuurmonument enthousiast gemaakt de H-A-H-collecte te gaan opzetten. Ik weet dus wat collecteren is en ontleen er positieve herinneringen aan. Hoe anders heb ik dat nu beleefd. Zeker, gezondheidsdoelen roepen een ander sentiment op dan natuurorganisaties.
 
Sommige mensen zijn echt anti-natuurbeschermers en geven desgevraagd ook antwoord op het waarom. Bijvoorbeeld de mijnheer die een bootje had op Nieuwkoop en moest vaststellen dat zijn recreatieplas meer en meer werd afgesloten door de natuurbeschermers van Natuurmonumenten. Hij werd nog emotioneel aan de deur toen ik erover doorvroeg. Hij was zelfs jaren lid geweest. Nu, basta, bootje weg, lidmaatschap weg, ik weg. Of die mevrouw, naar eigen zeggen afkomstig uit een agrarisch geslacht, die mopperde over weilanden die werden omgewoeld tot moerassen. Maar uiteindelijk toch ruimhartig doneerde, omdat ze mijn betoog kennelijk waardeerde dat we het nooit iedereen naar de zin kunnen maken, maar dat per saldo de natuur in Nederland veel winst boekt. Dat wilde ze niet ontkennen. Maar mijn ontluistering zit in het grote aantal mensen dat resoluut en met overtuiging NEE zegt. Hoewel ik niet heb kunnen achterhalen of dat aan mijn verschijning, aan Natuurmonumenten of aan goede doelen in het algemeen ligt - ik heb het domweg niet durven vragen - zegt mijn gut feeling dat meer en meer mensen een beetje ‘goede doelen moe’ zijn en inmiddels aangeleerd hebben dat ‘Nee’-zeggen ook een optie is. Ondanks de grote vooruitgang die Nederland heeft geboekt, mede dankzij goede doelen.
 
Ik besef heel goed dat drie uur collecteren geen sluitend empirisch bewijs oplevert, zelfs niet in de meest gemiddelde stad van Nederland (Woerden), maar er lijkt wel een maatschappelijke herwaardering van goede doelen gaande. Werd er op de tachtig huizen jaren geleden eenmaal nee gezegd, het overkwam mij nu wel in vijftien tot twintig procent van de contacten. Persoonlijk vind ik mijn ervaring in elk geval veelzeggend. Het is te gemakkelijk het af te schuiven op maatschappelijk gezien toegenomen intolerantie, cynisme, onverschilligheid of decadentie. Nee, schat ik zo in, het heeft met (te) grote goede doelen te maken die op (te) grote afstand staan van de burger.
 
Op de vraag ‘wat is de toekomst van Filantropie in Nederland en wat gaat u morgen (anders) doen?’, begin dit jaar op het Nederland Filantropieland symposium in het Rijksmuseum, werd ‘Verbinding zoeken met donateurs’ met stip op één gezet. Dat is dus een goed begin. We hebben inmiddels de handschoen opgepakt met tal van initiatieven, waaronder een ronde tafel met donateurs uit de achterban van KBO-PCOB, Nederlands grootste seniorenorganisatie. Er volgen er meer. Het CBF start dialoogsessies in het kader van haar rol als toezichthouder. Het manifest ‘Een blauwdruk voor blijvende verandering in fondsenwerving’ is inmiddels komen overwaaien uit het Verenigd Koninkrijk. Er is dus beweging hier en daar. We zitten niet helemaal stil.
 
Maar als je je nu echt wilt verbinden met de gevoelswereld van donateurs adviseer ik iedereen die zijn brood verdient met fondsenwerven zich als vrijwilliger/collectant snel aan te melden bij een van de collecterende fondsen. Die gemeenschappelijke ervaring zal mogelijk tot een veel snellere gedragsverandering leiden bij goede doelen dan willekeurig welke dialoogsessie of manifest ook. Ofwel in goed Nederlands: practice what you preach.
 
gerelateerde items